Sztandar jest naszą chlubą i bierze udział we wszystkich uroczystościach patriotycznych
i religijnych, nie tylko parafii, ale także diecezji.

Boże Ciało w Łowiczu

            Uroczystość Ciała i Krwi Chrystusa (Boże Ciało) to jedno z najważniejszych świąt w Kościele katolickim. Jest obchodzone od 1247 r. Od zarania łączyło się z procesją – adoracją Chrystusa pod postacią hostii. Pierwsze procesje odbyły się w Kolonii w Niemczech w latach 1265-75. W Polsce Boże Ciało obchodzono po raz pierwszy w Krakowie w 1320 r. Z biegiem lat procesje stały się najpopularniejszą formą czci oddawanej Eucharystii. Bogatą oprawę temu świętu przyniósł jednak dopiero wiek XVI. W procesjach prezentowały się cechy ze sztandarami, dwory magnackie i królewskie, wojsko, bractwa kościelne. W okresie rozbiorów dołączono do tego elementy patriotyczne.

            Obecnie szczególny charakter ma procesja w Łowiczu. Dzięki tradycji ludowej przeżywającej tu prawdziwy renesans możemy brać udział w tej najbardziej kolorowej procesji w Polsce. Jej uczestnicy wyrażają nie tylko swoją wiarę, ale również niezwykłe przywiązanie do kultury regionu. Występują w kolorowych, pasiastych strojach. Idą otoczeni tłumem mieszkańców i turystów z całego świata.

            Tuż za krzyżem i sztandarami kombatanckimi, co jest wielką dumą dla kolejarzy, idzie sztandar „Związku Zawodowego Pracowników Kolejowych Rzeczy Pospolitej Polskiej – Koło Łowickie” ufundowany w 1919 r. Wzmiankę o nim znajdujemy w „Kronice Duszpasterstwa Kolejarzy – Łowicz Kolegiata”. Sztandar został ufundowany przez pracowników stacji Łowicz i parowozowni Łowicz Kaliska. W 1921 r. przekazano go do kościoła garnizonowego (obecnie O.O. Pijarów), gdzie był do wybuchu II wojny światowej we wrześniu 1939 r. W czasie okupacji sztandar był przechowywany przez nieżyjących już pracowników Polskich Kolei Państwowych Kucharskiego, Szymonika, Kowalika, aktywnych działaczy podziemia. Po 1945 r., w obawie by sztandar nie wpadł w ręce funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa, zamurowano go w domu jednego z wymienionych pracowników. Sztandar wydobyto z ukrycia dopiero w 1956 r. po wyjściu kardynała Stefana Wyszyńskiego z więzienia. Wrócił do kościoła O.O. Pijarów, gdzie znajduje się do chwili obecnej. Sztandar ten – czytamy w „Kronice…” – jest naszą chlubą i bierze udział we wszystkich uroczystościach patriotycznych i religijnych, nie tylko parafii, ale także diecezji.

            Niezwykle podniosły charakter miały uroczystości 70. rocznicy ufundowania sztandaru. Mszy św.  sprawowanej 16 września 1989 r., także z okazji 50. rocznicy Bitwy nad Bzurą, przewodniczył kardynał Józef Glemp. Do Łowicza przybyło kilkadziesiąt pocztów sztandarowych kolejarzy z całej Polski.  

            Rok później, 9 czerwca 1990 r. Duszpasterstwo Kolejarzy przy Kolegiacie Łowickiej wystąpiło po raz pierwszy ze swoim nowym sztandarem. Było to w czasie uroczystej mszy św. na Starym Rynku sprawowanej z okazji konsekracji biskupa Józefa Zawitkowskiego. Od tego czasu stary sztandar, na którym widać już wyraźnie ślady kilkudziesięcioletniej historii, coraz rzadziej bierze udział w uroczystościach. Kolejarze starają się go oszczędzać.

            W tegorocznych obchodach Bożego Ciała w Łowiczu wzięły udział oba sztandary. Chorążym starego był Adam Soborski. W asyście byli Wojciech Kopalski  i Edward Rymus. Sztandar Duszpasterstwa Kolejarzy niósł Tomasz Sierakowski. Asystował mu Józef Kosmala.

Marek Moczulski

PS. Gorące podziękowania koledze Tomaszowi Sierakowskiemu za udostępnienie „Kroniki…”