Rezolucja

Uczestników Uroczystego

18  Nadzwyczajnego Walnego Zebrania Delegatów

Sekcji Krajowej Kolejarzy

NSZZ „Solidarność”

Lublin, 16 lipca 2005 r.

Pomni wydarzeń przed 25 laty, tu, w Lublinie, przypominamy dziś Sierpniowe Postulaty, słowa, od których zatrzęsły się posady systemu zniewolenia.

Postulat pierwszy: Zalegalizowanie niezależnych od partii i pracodawców związków zawodowych.

Postulat drugi: Zagwarantowanie prawa do strajku.

Postulat trzeci: Przestrzeganie zagwarantowanej w Konstytucji PRL wolności słowa, druku i publikacji.

Postulat czwarty: Przywrócenie do poprzednich praw ludzi zwolnionych z pracy po strajkach w 1970 i 1976 i studentów wydalonych z uczelni za przekonania, zniesienie represji za przekonania.

Postulat piąty: Podanie w środkach masowego przekazu informacji o utworzeniu MKS oraz opublikowanie jego żądań.

Postulat szósty: Podjęcie realnych działań wyprowadzających kraj z kryzysu.

Postulat siódmy: Wypłacenie strajkującym zarobków za strajk, jak za urlop wypoczynkowy, z funduszu Centralnej Rady Związków Zawodowych (CRZZ).

Postulat ósmy: Podniesienie zasadniczej płacy o 2 tys. zł.

Postulat dziewiąty: Zagwarantowanie wzrostu płac równolegle do wzrostu cen.

Postulat dziesiąty: Realizowanie pełnego zaopatrzenia rynku. Eksport wyłącznie nadwyżek.

Postulat jedenasty: Zniesienie cen komercyjnych oraz sprzedaży za dewizy w tzw. eksporcie wewnętrznym.

Postulat dwunasty: Wprowadzenie zasady doboru kadry kierowniczej na zasadach kwalifikacji, a nie przynależności partyjnej oraz zniesienie przywilejów Milicji Obywatelskiej, Służby Bezpieczeństwa i aparatu partyjnego.

Postulat trzynasty: Wprowadzenie bonów żywnościowych na mięso.

Postulat czternasty: Obniżenie wieku emerytalnego – dla kobiet do 50 lat, dla mężczyzn do 55, lub zapewnienie emerytur po przepracowaniu w PRL 30 lat dla kobiet i 35 dla mężczyzn.

Postulat piętnasty: Zrównanie rent i emerytur starego portfela.

Postulat szesnasty: Poprawienie warunków pracy służby zdrowia.

Postulat siedemnasty: Zapewnienie odpowiedniej ilości miejsc w żłobkach i przedszkolach.

Postulat osiemnasty: Wprowadzenie płatnych urlopów macierzyńskich przez 3 lata.

Postulat dziewiętnasty: Skrócenie czasu oczekiwania na mieszkania.

Postulat dwudziesty: Podniesienie diety z 40 do 100 złotych i dodatku za rozłąkę.

Postulat dwudziesty pierwszy: Wprowadzenie wszystkich wolnych sobót wolnych od pracy.

Polscy kolejarze zawsze stali w pierwszym szeregu, nigdy nie zawiedli – Szymankowo, Lublin, Wrocław – to miejsca – symbole.

Spotykając się w dniu tak uroczystym oddajemy hołd wszystkim – szczególnie bezimiennym bohaterom, którzy pozwalają nam z dumą wspominać tamten czas i te miejsca, jak i swoją obecnością dać wyraz przywiązaniu do naszych korzeni, by kolejne pokolenia pamiętały, co się wydarzyło w Szymankowie, Lublinie, Wrocławiu i w wielu innych miastach i miasteczkach, gdzie powstawało się z kolan i „wyrywało murom zęby krat”.

„Kolejarze nie dajcie się podzielić, bądźcie zjednoczeni”– to przesłanie Ojca Świętego Jana Pawła II, które skierował do nas w roku 1987 stąd, z Lublina.

Dziś słowa te nabierają nowego znaczenia. Ich siła wymowy wyznacza nam nowe zadania, wskazuje drogę, którą powinniśmy kroczyć…

Dlatego nie godzimy się na:

·        likwidację PKP SA i utworzenie w jej miejsce Funduszu Mienia Kolejowego,

·  rozbicie Grupy PKP poprzez m.in. przejęcie akcji spółki „PKP Polskie Linie Kolejowe” SA przez Ministerstwo Infrastruktury,

·        zmniejszenie długości linii kolejowych zarządzanych przez kolej,

·        tworzenie spółek przewozowych z udziałem samorządów wojewódzkich,

·   prywatyzację spółek Grupy PKP poprzez sprzedaż inwestorom strategicznym, co spowoduje rozgrabienie majątku kolejowego.

Wzywamy Sejm i Rząd Rzeczpospolitej Polskiej do:

· opracowania programu pozwalającego na rozwój kolei i wzmocnienia jej pozycji na rynku usług przewozowych,

·        utrzymania narodowego charakteru Polskich Kolei, podobnie jak ma to miejsce w innych państwach UE,

·        odstąpienia od prywatyzacji spółek Grupy PKP,

·        utrzymania narodowego charakteru dla przewoźnika towarowego, jakim jest spółka „PKP Cargo” SA,

·   odstąpienia od realizacji „Strategii”, która jest ryzykownym eksperymentem, opartym na katastrofalnych w skutkach wzorcach reformy kolei brytyjskich,

·  zapewnienia w ustawie budżetowej odpowiednich środków finansowych na kolejowe przewozy regionalne i międzywojewódzkie, jako działalności o charakterze służby publicznej,

·        zapewnienia przez Państwo finansowania utrzymania infrastruktury kolejowej oraz utrzymania i naprawy linii kolejowych o znaczeniu obronnym,

·        zaangażowania finansowego Państwa w inwestycje i modernizację infrastruktury kolejowej,

·        opracowania programu redukcji zadłużenia Grupy PKP,

·        odstąpienia od zmian restrukturyzacyjnych, prowadzących do zwolnień kolejarzy,

·  przestrzegania ustaleń zawartych z partnerami społecznymi, szczególnie zawartymi w ramach Zespołu Trójstronnego ds. Kolejnictwa.

Polscy kolejarze deklarują, że są gotowi wspomóc wszystkich tych w walce o obronę polskich kolei, dla których dobro narodowego przewoźnika jest najważniejsze.

Polscy kolejarze przed 25 laty najpierw w Lublinie, a później we Wrocławiu, zdali egzamin z odpowiedzialności za Polskę. Wykazali odwagę i męstwo.

Spotykamy się, aby pochylić przed nimi głowy i zadeklarować swoje przywiązanie:

…do tradycji i historii polskich kolei,

…do 21. Postulatów Sierpnia, których realizacja jest klamrą spinającą pokolenia,

…do ideałów „Solidarności”.

„Jeden drugiego brzemiona noście” – to znaczy: jeden i drugi, a skoro brzemię, to brzemię niesione razem, we wspólnocie. A więc nigdy: jeden przeciw drugiemu. Jedni przeciw drugim. I nigdy „brzemię” dźwigane przez człowieka samotnie. Bez pomocy drugich. Nie może być walka silniejsza od solidarności” – tak uczy nas Jan Paweł II, JAN PAWEŁ WIELKI.

Mówi, że tak ma wyglądać Polska, że tak winniśmy postępować…

Kolejarze zrobią wszystko, aby tak się stało.